Rадыкальны дзёньнік

Глянуў на здымак Лукашэнкі на месцы выбуху, і ажно вочы на лоб палезьлі: бел-чырвона-белы. Белае крысо пінжака, чырвоная кашуля, белае крысо. А ўсяго-ж пару тыдняў таму быў выпадак затрыманьня навумаўска-сівакоўскімі сокаламі людзей за такія барвы адзеньня!..

Выбух, аднак, можа азначаць, што позна піць боржомі ды мяняць колеры. Лукашэнка застаўся сам-на-сам із сваімі расейскімі наёмнікамі ды хмарай расейскага гэб'я ва ўсіх сілавых ды зьнешнеполітычных установах, а яны ня знаюць літасьці ні да чужых, ні да сваіх. Москва, як ведама, слезам не веріт.

Калі-б год назад, пасьля газавай вайны, быў-бы зроблены ідэолёґічны выбар на карысць мяккага беларускага нацыёналізму, а ня чырвона-брунатнага рускага чарнасоценства, то ў любой надзвычайнай сытуацыі можна было-б апэляваць да народнага адзінства. Пад бюстамі Сталіна ды пад песьні пра "тріедіный русскій народ" ды пра "бей жідов, спасай Россію" народнага адзінства быць ня можа, бо вялікая частка насельніцьва ня прымае ні совецкай ідэнтычнасьці, ні, пагатоў, ідэнтычнасьці "тріедінорусской". Беларуская-ж ідэнтычнасьць цяпер прымальная для ўсіх, акрамя хіба купкі рускіх нацыстаў. Але дзяржаўнымі ідэолёґамі яна незапатрабаваная, як і раней. Рускамоўныя тэленавіны пра концэрт "Мы - беларусы" ды рускамоўныя-ж прамовы пра "нізавісімасьць" - гэта зьдзек з беларускасьці, профанацыя. Магутная сіла беларускага патрыётызму ня выкарыстаная.

Шанц на потэнцыйна выйгрышную для Лукашэнкі дэмократызацыю выбараў таксама страчаны, бо гэтак і не сформавалася пролукашэнкаўская партыя "Белая Русь", якая дала-б яму магчымасьць спакойна правесьці свабодныя ды несфальшаваныя партыйныя выбары пад наглядам ОБСЭ ды вывесьці рэжым з міжнароднай ізоляцыі, што пашырыла-б манэўравае поле ў гульнях з Крамлём.

Цалкам правалена міжнародная палітыка. Дзікунскія выбрыкі ў стасунку да амэрыканскай дыплёматыі ўскладнілі сытуацыю краіны, ня даўшы ніякіх плюсаў. А занадта шчыльныя контакты з рознага роду "брацкімі" краінамі тыпу Ірану ды Вэнэзуэлі толькі пагаршаюць становішча (чаго вартыя адны падозраньні, што Шэйман нібыта абяцаў Чавэсу зброю для тэрорыстаў з ФАРК - гэта вам ня жартачкі!)

Расея, яе ўладары й аґенты загналі Лукашэнку ў кут.

Калі рэжым выкарыстае траґічнае здарэньне ў Менску як нагоду для масавых рэпрэсый, гэта будзе пачаткам скорага й бурлівага канца. Нажаль, рысы менавіта такога разьвіцьця падзей можна пабачыць у сёньняшнім пашквілі СБ, які на добрую палову запоўнены пагрозьлівымі намёкамі на адрас беларускіх політыкаў. Раскрыўшы за ноч злачынства, СБ грыміць: "Дело, разумеется, не в политических предпочтениях тех или иных группировок. Дело — в детерминированности той части оппозиционной пропаганды, которая в конечном счете неминуемо должна закончиться взрывом!" Між тым, на цяперашні момант ніякіх падстаў казаць пра якую-б то ні было сувязь здарэньня з опозыцыяй, з ФСБ, ці, на той прыклад, з Шэйманам ці Якубовічам няма. Няма нават абсолютнай пэўнасьці, што гэта не "бытавуха". Але аўтар СБ, мабыць, ужо высьветліў, што выбухоўку зрабіла моладзь, атручаная "опозыцыйнай пропагандай". Бессаромны провокатар са старонак СБ штурхае краіну да грамадзянскага конфлікту й непазьбежнага коляпсу.

Траґічнае здарэньне магло-б, аднак, стаццца нагодай для зусім йіншага разьвіцьця падзей. Перад абліччам няшчасьця паўсотні пацярпелых ды йіхных блізкіх можна заклікаць народ да паяднаньня, да солідарнасьці ўсіх Беларусоў, да ўзаемнага прабачэньня рэчаісных ці ўяўных він, да дыялёґу й супрацоўніцтва на карысьць будучыні краіны.
Калі-б з такім заклікам выступіў Лукашэнка, гэта паспрыяла-б як супакаенью настрояў у грамадзтве, так і стабілізацыі ягонай уласнай позыцыі ва ўладзе. Трэба не распальваць нянавісьць са старонак СБ, а з павагай зьвярнуцца да політыкаў, што карыстаюцца падтрымкай вялікай колькасьці ня згодных з рэжымам людзей, з заклікам паспрыяць паяднаньню народа.

Гэткі заклік, прымірэньне й наступны дыялёґ адкрылі-б перад краінай цалкам новыя політычныя пэрспэктывы. Гэта быў-бы ўжо новы Лукашэнка й новая опозыцыя. На такога новага Лукашэнку значна цяжэй будзе ціснуць Крамлю, а Захад атрымае доўгачаканую магчымасьць усталяваць больш сьціслыя контакты з кіраўніцтвам РБ.

Чаму я ня веру ў такі сцэнар? Бо эфэктыўны заклік да паяднаньня й прымірэньня, адрасаваны ўсім Беларусам, а ня толькі "забелоруссам" можа прагучэць толькі па-беларуску. Гэтага па чалавеку, што на здымку з месца здарэньня стаіць у белым пінжаку й чырвонай кашулі, спадзявацца марна.

Навіна:
З прапановай абвесьціць 25 Сакавіка нацыянальным сьвятам зьвярнуліся да Савету Міністраў прадстаўнікі інтэлігенцыі.

Камэнтар на форуме "Нашай Нівы":
Спадарства! Рэакцыя ёсьць. Ды яшчэ якая! Запусьцілі ў прыгарадныя цягнікі былых партыйных прапагандыстак, пераапранутых у манахінь. Яны расказваюць народу пра Ілжэ-Дзімітрыя і Марыну Мнішак і заклікаюць не выходзіць на Плошчу па закліку праклятых палякаў. Хлопцы прыціснулі адну такую ў кут і запатрабавалі паказаць нацельны крыж. Не акзалася такога.

Мае тры грошы:

Кажаце, сюрэалізм?
А вы-бо ня ведалі, што "так называемые белорусцы" - гэта польская інтрыга? :) Пурышкевіч і чорная сотня гэта 100 гадоў таму высьветлілі.
Вунь і наш человек в Гаване, господін Шеремет, які артыкулік ні скробне ў Партізане - усё выкрывае польскую інтрыгу.

Во выкрывае Фядуту:
"Федута из журналиста «Московских новостей» переквалифицировался в публициста польских газет и старательно подводил базу под приятные для польского уха теории".
Сапраўды, ці-ж можна ўявіць больш цяжкі грэх, чымся з журналіста рускай газэты стацца публіцыстам польскай?

Во выкрывае Мілінкевіча:
"Александр Милинкевич старается. Иногда у него неплохо получается. Идея с письмом к Лукашенко, конечно, дурацкая. Но это вина польских советников /.../"

Ну, што за польскія "саветнікі", наш человек в Гаване не ўдакладніў. А гіпатэтычная віна гіпатэтычных саветнікаў у тым, што яны нібыта раяць ісьці шляхом мірнай і паступовай дэмакратызацыі (прапануюць - страшна падумаць - круглы стол). То лі дело прапанова лібэралкі (і публіцысткі рускіх, а ня польскіх газэт) Ю. Латынінай "дэмакратызаваць" Беларусь шляхам высадкі ў Драздох чачэнскага (пардон, россійского) спэцназа пад камандай вядомага чачэнскага (пардон, россійского) праваабаронцы Рамзана Кадырава. Вот эта па-нашынскі, па-русскі! А то нейкія круглыя сталы-шмалы, дамовы-шмовы.

Выкрывае гаванскі пасыянарый і ўсю апазыцыю да купы:
"Еще недавно собирались жить в союзном государстве с Россией, а тут вдруг поверили в скорый союз с Европой. Тактические политические игры приняли за чистую монету и поверили в приверженность Лукашенко ценностям западной демократической цивилизации. Быстренько поделились на промосковских и прозападных, на агентов Кремля и друзей Варшавы".

Што-ж, рэпартэру, які спэцыялізуецца на "нашіх мальчіках в Чечне", можна й дараваць, што ён "ня ў курсах", што сталіца Эўрапэйскага Зьвязу не ў Варшаве (Польшча), а ў Бруксэлі (Бэльгія).
А за абгаворачку, тык-скыть, па Фройду (АГЕНТОВ Кремля - але ДРУЗЕЙ Варшавы) - вялікі пралетарскі дзякуй.

Скончылася патрэба ў мімікрыі - і вонкі вылез той самы парадак дня, зь якім яны прыводзілі да ўлады Лукашэнку. Адно, што тады беларускае Адраджэньне замінала інтэграцыі з Расеяй, а цяпер яно замінае інтэграцыі ў Эўропу (праз яе ар'ергард - Маскву).
І тады, і цяпер за гэтым стаіць беспрынцыпны кар'ерызм і боязь, што нацыянальнае адраджэньне зьмяце рэшткі савецкай "эліты", чыя элітарнасьць выражалася выключна ў тым, што яны "так красіва гаварят па-рускі, точьна бальшые начяльнікі".
Што мае запрапанаваць Беларусі такі Шеремет, акрамя сьмеху вартага псэўдамаскоўскага пранонсу? (ах, каак он краасіва гавааріт, паачьті как Дааренка). Рамантыку "нашых мальчікаф ф Чічьне"?
Спэцыялістамі ў якіх галінах ёсьць былы камісар (!) Берасьцейскай крэпасьці й прэс-сакратар Лукашэнкі Нісьцюк, былы дырэктар школы й член выбарчага штабу Лукашэнкі Лябедзька, галоўная апазыцыянэрша "палаткі" Абрамова, былы інструктар абкаму КПБ (КПСС) і кіраўнік адміністрацыі Лукашэнкі Сініцын, былы той, былы гэты?

Вось што Аб'яднаная Грамадзянская Партыя паведамляе беларускамоўным інтэрнаўтам:
Паважаныя наведвальнікі сайту www.ucpb.org! Па тэхнічных прычынах беларускамоўная версія часова не абнаўляецца. Прыносім Вам свае прабачэнні. 17:19, 5 Июня 2006.
Пры гэтым апошняя навіна па-беларуску датаваная 00:00, 24 Ноябрь 2005 (менавіта так: 24 Ноябрь).

Што гэта за тэхнічныя прычыны, дазваляе меркаваць цытата з зьмешчанага на сайце артыкула:
«Идеология Возрождения», будучи идеологическим мифом, препятствует развитию белорусов как нации в европейском смысле этого слова, нации, обладающей культурным своеобразием, богатой историей, традициями, национальным языком.

Вось так, разьвіцьцю беларусаў як нацыі з нацыянальнай мовай, аказваецца, перашкаджае не русыфікацыя, а нацыянальнае Адраджэньне!
І хай яны пазрываюць галасы, запэўніваючы, што ім дарагая беларуская мова і культура - я гляну на "24 Ноябрь" - і ня веру!

Эпіграф

Роясь в сегодняшнем окаменевшем говне, наших дней изучая потёмки ...
В. Маяковскій, "Во весь голос"

...выграб я на сайце ОГП артыкул нейкага Александра Адамянца, азагалоўлены "Конец «возрожденческого проекта» в Беларуси". Каб ня сайт ОГП, гэты твор умыкнуў-бы маёй увазе. Вялікі дзякуй партыі былых супрацоўнікаў Лукашэнкі, якая 26 "февраля" (беларускай вэрсыі сайт ОГП ня мае ад сярэдзіны мінулага году - мабыць, каб вучыць дзеравеншчыну чытаць на мове адзінага ў сьвеце оазысу крыштальнай дэмакратыі) памясьціла на сваім сайце сіе проізведеніе. Раней проізведеніе было апублікаванае 8 лютага на загадкавай для мяне старонцы "Новая Эўропа".
http://www.ucpb.org/?lang=rus&open=13413
http://n-europe.eu/content/index.php?p=1200

Мэсыдж артыкуліка просты: паколькі нацыянальнае Адраджэньне нібыта прадугледжвае прыярытэт грамадзкага інтарэсу над індывідуальным, то ніякай розьніцы паміж адраджэнцамі і рэжымам Лукашэнкі няма, а іх перамога "имела бы, возможно, не менее тяжелые последствия, чем те, которые мы имеем в результате победы Лукашенко".

Я, канечне, і раней ведаў, што за дэмакратыю на Беларусі змагаўся не БНФ "Адраджэньне", а камсамол. Ведаў таксама, што Лукашэнку прывялі да ўлады не перадавыя (бо рускамоўныя і не адраджэнцы) дзеячы Ганчар, Лябедзька, Булахаў і ГРУ, а рэтраградныя (бо беларускамоўныя адраджэнцы) Пазьняк, Быкаў, Сурвілла і БНР.

Таму й не дзіўлюся, што "после открытого письма Александра Милинкевича и обращения руководства партии БНФ к Лукашенко прилагательное «демократический» в отношении оппозиции, по крайней мере, в отношении так называемой «национально-ориентированной» ее части, должно употребляться только в кавычках". Пагатоў, што «национально-ориентированной» ужо ў двукосьсі.

Двукосьсяў тых у творы багата:
Главной целью и ценностью признаются не права и свободы человека, а «незалежнасць Беларусі».
І ўсім адразу зразумела, што права и свободы человека па вызначэньні несумяшчальныя з так званай "незалежнасцю". Думка ня новая, у трохі іншым выглядзе нам яе выказаў двойчы паслугач Лукашэнкі (даруйце, поборнік свобод і прав) Булахов. Памятаеце? "Суверенітет - это не ікона, на которую нужно моліться".

Яшчэ двукосьсі:
Так называемая национально-ориентированная оппозиция в лице партии БНФ окончательно потеряла право выражать интересы белорусского общества, белорусской нации. Потерпев сокрушительное поражение на президентских выборах 1994 года и будто бы реформированная, она по-прежнему строит свою политику на основе проекта «нацыянальнага Адраджэньня».

А я, дурань, думаў, што "сокрушительное поражение на президентских выборах 1994 года" атрымаў акурат русапят Кебіч, які не саромеўся публічна ўзасос цалавацца з тагачасным расейскім прэм'ерам Чарнамырдзінам, увасобіўшы ў тым пацалунку хуткае і непазьбежнае зьліцьцё дзьвюх "рэспублік".

Далей прагрэсыўнае чалавецтва ў асобе Адамянца прагалошвае, што Нацыянальнае Адраджэньне "имеет мало общего с подлинными интересами белорусского общества", бо сапраўдным інтарэсам грамадзтва ёсьць "построение социально-политической системы западного типа, развитие которой определяется стремлением к утверждению прав и свобод личности". У перакладзе з грантасмок-лэнгвідж: шкварка, чарка і каб пагуляць далі.

Адраджэньне, аднак, замінае ня толькі правом і вольнасьцям (шкварцы і каб пагуляць далі):
«Идеология Возрождения», будучи идеологическим мифом, препятствует развитию белорусов как нации в европейском смысле этого слова, нации, обладающей культурным своеобразием, богатой историей, традициями, национальным языком.

Якім "языком", Адамянц, што праўда, не ўдакладняе й працягвае:

Исключительно сложная социально-политическая и культурная ситуация в постсоветской Беларуси требовала большой политической проницательности и осторожности. К сожалению [к чему ж рыданья? - R], белорусский «возрожденческий проект» конца ХХ века оказался совершенно не адекватным ситуации. Победа этого проекта имела бы, возможно, не менее тяжелые последствия, чем те, которые мы имеем в результате победы Лукашенко. Заигрывания «национальной» оппозиции с нынешней властью только подтверждают этот вывод.

Застаецца адно дзякаваць лёсу, што на Беларусі ў 1994 і пазьнейшых гадох знайшліся ненацыяльна-арыентаваныя і далёкія ад "идеологии Возрождения" спадары Лебедько, Гончар, Нистюк, Маринич, Федута, Богданкевич, Синицын, Захаренко, Чигирь, Леонов, Козулин і г.д., якія выказаліся вялікай "осторожностью" і яшчэ большай "политической проницательностью" , працуючы ў розныя часы на Лукашэнку. Некаторых з іх гэтая "проніцательность" завяла ў такія "дебрі" дэмакратыі і прагресу, што й да гэтага часу знайсьці ня можам.

Беручы пад увагу палітычную празарлівасьць пералічаных спадароў, цяжка не пагадзіцца з нечаканай высновай Адамянца:
Старая оппозиция сделала, что могла. Она должна сойти со сцены /.../

Цікава, ці "так называемая национально-ориентированная оппозиция в лице партии БНФ" заглядвае часам на старонку свайго заклятага саюзьніка ОГП? Каб часьцей зазірала, то, можа, радзей бы плакала за расколаным адзінствам аб'яднаных.